hoogleraar Taalcultuur in Limburg
Per 1 september 2011 is dr. Leonie Cornips benoemd tot bijzonder hoogleraar Taalcultuur in Limburg aan de Universiteit Maastricht.
Het belangrijkste doel van de leerstoel is een bijdrage te leveren aan het onderzoek naar de constructie van lokale identiteit(en) in Limburg aan de hand van taalgedrag. Leonie Cornips gaat onder meer onderzoeken welke ideeën er in de provincie leven over het ‘Limburgs eigene’ aan de hand van taalgebruik. Daarbij wordt rekening gehouden met de meertalige lokale, regionale en Euregionale context. Dit zal leiden tot meer inzicht in de dynamische ontwikkelingen van de gesproken, gezongen en geschreven taal in Limburg.
Leonie Cornips (1960) is geboren in Heerlen. Ze studeerde Nederlandse Taal- en Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Al tijdens haar studie toonde ze interesse in Limburgse taalcultuur. Daarna schreef ze een dissertatie over het Heerlens Nederlands en werkte ze aan tal van onderzoeksprojecten. Naast de Limburgse dialecten is zij o.a. gespecialiseerd in kindertaalverwerving, jongerentaal en meertaligheid. Sinds 2001 is Cornips als senior onderzoeker Taalvariatie verbonden aan het Meertens Instituut.
De leerstoel is onderdeel van het uitvoeringsplan "Een literaire Liaison: ontmoeting en dialoog in (streek)taal en literatuur" van de provincie Limburg en wordt door de provincie gefinancierd. Het betreft een aanstelling van 0,2 fte voor vier jaar. Aan de leerstoel is tevens een promotieplaats voor vier jaar gekoppeld.
foto: Meertens Instituut
Uit een vraaggesprek in dagblad Trouw van 1 september 2011:
"Ik ben in 1980 weggegaan uit Heerlen, toen sprak iedereen daar Nederlands. Nu hoor ik er regelmatig dialect. Maar er is geen rechte lijn van veel dialect spreken naar minder, of andersom. Als je het Limburgs beschouwt als dialecten die nog hetzelfde moeten zijn als die van onze grootouders, dan gaat het dialect achteruit. Jongeren geven er nu hun eigen draai aan, ze laten zich beïnvloeden door het Engels en door straattaal. Er komen nieuwe impulsen, maar afwijkende taal blijft in de rgio's wel bestaan. In Limburg is het spreken van dialect breed verspreid over alle sociale lagen; alleen in academische gezinnen wordt relatief minder dialect gesproken." ...
"Ik ga onderzoeken hoe het komt dat we dialect blijven spreken, ook al wordt dat buiten de regio niet altijd gewaardeerd en werkt dat daar maatschappelijk succes tegen. Maar in de lokale omgeving kom je er juist verder mee. Daar komt bij, als kinderen opgroeien met een rijk aanbod van het Nederlands naast het dialect, maakt het niet uit of ze één of twee talen spreken. Het kan dus makkelijk allebei."
Lees hier ook een recenter artikel over haar: