Gedichte G. Vromen
HERFSDAAG
Vrow, ‘t woar sjoeën en good, pak
dieene oam và mieej lieef, de zoeëmer
nieëg zich nao zieen inj; v’roeet! loop
op de zieë aa, bezoeep dich a ’t zuëmere
và zón-óngergeng, ligk dieene sjeem
op de oeere, loat windj op de veljer los
Gank sjtapvoots doeer sjtoeefzandj
veul de windj bloeëte been bereure
tepele zich luuchte i golve và sjtòf
sjtraep sjtil een waeflieen i gen loech
bevinger zach 't druuëgwerm sjtrandj
en handjmerk het water
Preuf het loech - zeut vruchtesaap
in het zich van wanjelwaegskes
- witte Maaswieen và Sjlavante -
raap dich biejee, ’t paad nao dat
verloare hoeës op gen uëverhang
doaboave wachtentaere
op vaste bewuëening, wae neet
op tieed binne is, blief naat
MOEËDERZIEËL
Moeëder woar ginne miensch
vuuër ‘n vereniging of zoeë
get geks wie tantra
seks woar noeëit zoeëzieër ’t höär
Zie zoag mieë i floetsj en fluk
và sjtilzitte moosj ze nieks
höbbe nee, mer gaeve joa
Và aa’pakke en heisje
doavan wos ze, de lange hoal
flot heem woar höär ’t leefs
wieedoeet
Geweun gezellèg bie zien sjieër
twelf kinjer lank en sjpits
oet de vaere vreug op sjtek
Zoeë krieëde ze geloate
en onvervalsj höär ege
zinnig mantra biejee:
es is een krom lètter
G. Vromen, Sjilves plat