De peddemoeëk op 't wit paerd, door Annie van Gansewinkel

Toch doon ich ‘t. Wi-j aod mót ich waere vuuërdet ich kin doon waat ich wil. Ederein meujt zich heej met deindanger, en vöral met mich.

Mich tunktj, in dien plaats, asse ’t mich vreugs, zooj ich, en dan keumtj d’r ein litani-j van goje raod. Mer ich vraog eur gaaroet niks.

Nog ummer mót ich verantwoeërding aaflegke, ich bin verdoerie gein kösterkindje mieër. Ich bin al…, óch, laeftied zeet mich niks.

Ich haaj ’t mich angers veurgesteldj wi-j vae heej ein paar jaor gelieëje met ós ammaole kwome woeëne. Aan ’t indj kwoom ós ideaal dan toch uut: vör ós gein tehoeës vör aoj van dage. Vae zoje met ein groeëte klucht vrindj, en vrindj van vrindj, ein woeëngroep vör aojer oprichte, in een sjiek hoeës op ein schoeën plaats.

En zoeë ésj gegange. Geldj hebbe vae genógt, dus hölp vör zeek, zwaak en misselik koupe vae in. Völ van ós hebbe gein wichter, of wieët weg of gein zin – te drök heite zeuj det. Ich bin d’r neet rouwig um det ich d’r gein heb. Waadjae neet hetj, ku-jje ouch neet misse.

Rówwen Hèze esj dao neet mej ins. Zeuj zinge: baeter iets schoeëns te verleze dan noeëts te hebben gehadj.

Vör de leefdje geluif ich dao trowwens waal in: twieë groeëte leefdjes heb ik ich moge belaeve. Jaomer det Ein neet woej keze en det Twiëe doeëdging. Lang gelieëje, oeëver de doeëj niks als goods en zand d’r oeëver.

Mer neet getreurtj, dao keumtj lichtelik ein nów leefdje aan, al haaj ich dao neet mieër op geraekendj en allein esj ouch good.

Mer samen ésj nog baeter.

Ich geluif waal in sprookjes. Zoeë wi-j van daen peddemoeék dae doeër ’t kusse eine preens weurtj. Mer mich make zeuj neet gek, ich bekiek ’t mich ieërst good. Ich kus ‘m pas as hae op ’n wit paerd aankeumtj. Dan pas weit ich ’t zieëker.

Ich ri-jjer mich as ich d’r aan deenk det ich ein muulke gaef en det ’t toch eine peddemoeëk blieftj.

Wi-j hèdje det maegdje ouch alweer? Dao meujdje ouch ederein zich mej, tót de rechter aan tów. Asj mót, haal ich mien recht ouch tot beej de hoeëgste boum.

’t Zeilmaegdje, jao. Ich zál ‘m efkes laote wieëte det ich ’t hieël good ving waat ’t deut en dejjae eine komaaf motj make met al di-j meujals. Angers wille zeuj uch ouch nog tieëgehaoje alsjae al op laeftied zeetj. ’t Hultj noeëts op, det vör dien eigen bestwil.

Ens kieke, zal ich twittere of hyve? Woeë heb ich now weer miene bril gelaote? ’t Staaltj waal of dae echte puuëtjes hieëf.

Eindelik. Woeërum hieëf ’t poetsmaegdje dae nów weer inne magnetron gelagdj?

@zeilmeisje. Good gedaon! Laot dich de wet neet veurschrieëve doeër zoeëgenaamdje groeëte minse. Dobber lekker met dien buuëtje op de bláw zieë.

Zoeë wi-j ich lekker de bláw lócht in gaon. Flinke jóng dae mich tieëgehiltj. En ouch neet di-j kernalie van de zörgcoördinatie heej in hoeës.

‘Vae vinge ’t neet good wajae van plan zeetj, Ireen,’ zagt zeuj vanmerge met ein fien stumke.

‘Det kinse mich toch neet verbeje.’

Eur toeën verangerdje wi-j zeuj zagt: ‘Deskundige kinne altieëd nog bekieke of desse nog waal handelingsbekwaom best.’

Deskundige, ich kin mien eigen toch ’t beste.

Ich stook eur allemaol in mien tés, di-j begeleiders di-j alle hóngsgezeike met ein gewichtig gezicht beej mich op audiëntie kwome. Ich leet ze binne in mien kamer, mer koffie krege zeuj neet. Deste ieërder dampdje zeuj aaf.

Met eur stom vraoge: waat vör daag esj vandaag, wejjae waat vör datum ’t és, weem és de president van Amerika? Dao goof ich toch zieëker gein antwoeërd op.

Inwendig mós ich lache, want di-j wichtergezichtjes ginge ummer zörgeliker kieke.

Woeërum laote zeuj mich neet gewaere, doon waat ich al hieël lang wil?

Efkes prakkezere, wi-j hetje daen mins ouch al weer dae ouch zoeëwat oppenaart hieëf gedaon? Hae és toch ouch alik trökgekaome. Misschiens wiltj hae ein breefke schrieëve vör de leiding heej det ’t gein kwaod kintj.

Laot ich ens googlen, misschiens hieëf hae waal ein website woeë zien mailadres op stieët.

Ziene naam: Ubbo Wokkels.

Zeuke. Klik.

De hieëmel és de grens. Of toch neet?

Heej kieëke zeuj neet wieter as ’t gegreseltj plantsoenke vör de duuër. Zeen det nów de vrindj woeë ich de alike werreldj met aaf heb gestruiptj, woeëmej ich nachtenlangk heb gekaltj, de blaore op oeës tóng? De vrindj ouch woeëmej ich de jaore 60 fieëstendj doeërkwoom. Alles kós, alles mocht.

En allewiel moog ich niks mieër. Ich kle-j mich te hups, ich gedraag mich neet nao mien verstand, ich mein mer det ich ieërst 50 bin.

Ich bin ouch völ aojer, mer det veul ich neet.

Alles waat ’t laeve nog te beje heeft, wil ich preuve. En nów de leefdje toch nog bi-j mich aanbeltj, laot ich dae toch zieëker neet vör de gesloeëte duuër staon.

Wi-j aod bin ich? In de spegel stieët ein maegdje, zjuust gekusjtj, de vlamme slaon mich uut. Ich veul zien muulkes nog, op miene mónd, miene hals, oeëveral, ouch woeë van ich dacht det ich ’t neet mier haaj.

Zjuust wi-j vreuger.

‘Laot ’t good opgeborge, Ireen, en bewaar ‘t tót daen eine keumtj,’ zagt mam mich dék. Det heb ich ouch gedaon. Tot Ein kwoom, en Twieë. En nów és dao op miene aojen daag Dri-j.

Hae hieëf mich oppernoets gevraogdj um met ‘m mej te gaon nao Texel, en ich heb weer jao gezagtj. Hae dacht zieëker det ich woor gaon twieëfele. Toch zieëker neet doeër al di-j zieëtaas heej.

Trowwens, de paar manskaerels di-j heej nog woeëne, zeen ouch zoeë hieeeeeël vörzichtig. In de jaore 70 és eur te vaol ingepaeperdj det zeuj geine macho mochte zeen. Heej zeen ich waat dao van keumtj: sopsiêmesse.

Dri-j és eine échte vênt. Nów begin ich weer te gleuje. Ich zal toch neet opnów opvlegers kriege. Dao ben ich al lang vanaaf. Dri-j maaktj mich jóngk.

Hae és te jóngk, vör mich. Det zegke mien buurvrowwe, di-j oeëts vrindinne wore. Wi-j aod woor hae ouch weer? 40, 60, 50? Det maaktj niks.

Ich mót ‘m ongerhand mer ens aan eur vuuërstelle, zagte Maril en José zjuust.

‘Es hae weer gewaesj? Vae hebbe ‘m neet gezeen.’

Ich weit zieëker det zeuj allebej d’n alike daag uut de vinster hebbe zitte lore. Zeuj zeen gewoeën jaloeërs. Mer ich laot ‘m toch zieëker neet aafkeime doeër

di-j vrölluj.

Zjuust meujdje de coördinator zich d’r ouch weer mej. ‘Wi-j aod zagste det diene vrindj woor?’

Ich weit zieëker det ich tieëgen eur ziene laeftied noeëts heb geneumdj. Ich onthaoj ‘m ouch neet, zoeë onbelangriek ving ich det.

Jóngk és hae waal, al kledtj hae zich wi-j eine aoje hieër, mer det zwert pak stieët ‘m gekledj. Ich weit zieëker det de vrölluj heej zoeë vör ‘m in zwiem valle. As hae ziene zwerte ketspeng op hieëf, és hae hielemaol um op te vrieëte. Vreuger mós ich niks hebbe van pakke en sliepse, det huuërdje zich ouch neet in di-j wildje jaore.

Mer laot ich neet de godganselike tiëd oeëver vreuger dinke. Det doon ich ouch neet als Dri-j beej mich és. Dan és d’r allein mer Now. En ein bitselke Later.

Want hieël gaw gieëget gebuuëre. Hae neemtj mich mej nao Texel en dan keumtj miene droum uut.

‘Gaotj eweg, snoeëterkuuëk.’

Ich heb ’t menneke met kóp en kónt boetegezatte. Weem d’r now toch weer haaj zitte zawwele.

‘Waat huurdje ich, vakantieplanne, en waat vör?’ Hae kwoom nog lichtelik gemoedelik binne. Wi-j ich vroog weem hae woor, zagt hae det hae de dokter van oeës hoeës woor, mer ich haaj ‘m nog noeëts gezeen. Ich heb geine hoeësdokter noedig, kerngezond wi-j ein jóng meid.

‘Wajae wiltj, kan echt neet met eure pacemaker,’ zagt hae.

Ieërst leet ich ‘m mer zoeë wieës. Als hae dacht det ich zoeën dink haaj. Mer toen zagt ich ‘m det ich zoeëwat neet vandoon haaj.

Wi-j hae zagt, det ich dae toch al jaore heb umdet ich ongemaak haaj van hertritmestoornisse, mos ich lache. Det zoeën jóngk menneke al zoeën meujlik woeërd kindje.

‘Als ich di-j al heb, keumtj det umdet ich zoeën spannendj laeve laef. Ich bin verleefdj, hieël erg.’ Ich haaj zin um ‘m te trensenere. ‘Gaen wónger, tunktj mich, det mien hert mej en dan oeëverslieëtj als miene jonge minnaar met mich feimeltj. Zoeë knap, zoeë hingstig.’

Ich geluif det hae zich nog efkes uutstukdje in goje raod en waarschouwinge, mer dao heb ich niks van onthaoje.

Vanaovendj doon vae ’t op proof en as det good gieët, neemtj Dri-j mich ein van dieës daag mej nao Texel. Dan make vae same de sprong. Met hem aan ein parachute wi-j ein vaerke zweve, zieëlsverbónge.

Wi-j laat zagt hae ouch weer det hae kwoom? Vör de zieëkerheid zet ich mich alvast beej de raam.

Van daen pacemaker heb ich now mier last als gemaak. ’t Staaltj of dae mien hert zjuust aan ’t rammele maaktj. Mer als ich drék miene Dri-j zeen, ésj op slaag oeëver, det weit ich.

Zeen ich dao eine schieëm op de hook van de straot? ’t Es ederskieër zoeën schoeën gezicht, miene prins met ziene ketspeng op en zien zwert pak det aafstiktj tieëge ’t wit paerd. Dao beltj hae. ’t Es zoeëwieët.

‘Jao, ik gaon met uch mej nao boeëve. Ein bitje zenuwechtig bin ich, mer gae zeetj bi-j mich. En ‘t és toch nog mer um te oefene.

Haotj mich good vast. Dan haoj ich uch good vast.

Ich staon stieëvig. Ich heb ’t gesnaptj: vae telle same en dan springe vae.

.. twieë… dri-j. Blieftj beej mich. Blieftj.

Dri-j, haotj mich vast.

Dri-j, woeë zeejae?

Dri-j, laotj mich neet …’

------------------

Geschrieëve in ‘t Wieërts